«…Η Άννα Βαγενά, ως σκηνοθέτης, σεβάστηκε με ιερή ευλάβεια τη δημιουργία του Βασίλη Κατσικονούρη κι έστησε ένα σκηνικό με φαντασία, απλότητα και λειτουργικότητα, που παραπέμπει στο χθες και στο σήμερα με άμεσο και κατανοητό τρόπο, ενώ παράλληλα δημιουργεί υποβλητική ατμόσφαιρα και έντονα συναισθήματα. Στη συνέχεια, καθοδήγησε τους ηθοποιούς της σε μονοπάτια ερμηνείας, όπου ο ρεαλισμός εναλλάσσεται με τον λυρισμό και η τρυφερότητα της ψυχής με την σκληράδα των λόγων, εξοστρακίζοντας από πάνω τους τις υποκριτικές ακρότητες, που συνήθως προδίδουν την τελική προσπάθεια. Η ίδια η Άννα Βαγενά, στο ρόλο της μάνας, είναι συγκλονιστική και σε κάποια σημεία –όπου ο ρόλος το απαιτεί- σπαρακτική. Σκληρή στις στιγμές του πόνου, ανθρώπινη στις στιγμές της ισορροπίστριας, υπερβατική στις στιγμές Της Μάνας. Μια μοναδική ερμηνεία….» Αχιλλέας Τραγούδας, «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 20/10/2001 «….σημαντικότατο νέο απόκτημα της δραματουργίας μας, Το γάλα, του Βασίλη Κατσικονούρη…» Κώστας Γεωργουσόπουλος, «ΤΑ ΝΕΑ» «…Συγκλονιστικό έργο – που μιλώντας για την τραγωδία του μετανάστη υποβάλλει επίμονα το φόντο, τον καμβά, δηλαδή τη γύρω του κοινωνία…» Βασίλης Αγγελικόπουλος, «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» «…Ο Βασίλης Κατσικονούρης με “Το Γάλα”, έγραψε το καλύτερό του έργο… Έχει μια τραχύτητα, μια “κυνικότητα” που ταιριάζει στο θέμα του, είναι γραμμένο με μέτρο και αίσθηση της οικονομίας, έχει ποιητικά “πετάγματα” και ο συγγραφέας τρέφει μια τσεχοφική αγάπη για τα πρόσωπά του που τα αποδέχεται όπως είναι…» Γιώργος Σαρηγιάννης, «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», «ΤΑ ΝΕΑ» «…Περίεργο, πολύ περίεργο το έργο του Κατσικονούρη. Σκληρό και την ίδια στιγμή τρυφερό. Απελπισμένο και συγχρόνως γεμάτο ελπίδες…» Μηνάς Χρηστίδης, «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» «…Το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη είναι απ’ τα πληρέστερα που γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια και διαθέτει δυνατούς διαλόγους, πυκνή ροή, εξαιρετικές συγκρούσεις και μοναδικές κορυφώσεις…» Βασίλης Μπουζιώτης, «ΕΘΝΟΣ» «…Οι λαϊκοί του διάλογοι, ο ψυχισμός των ηρώων του και οι κοινωνικά αναγνωρίσιμες καταστάσεις του θαρρείς κι είναι όλα εμπειρικά βιωμένα. Όταν λοιπόν το υλικό του φτάνει πια στο χαρτί, ρέει αβίαστα, από ψυχής, απαλλαγμένο από τεχνικές και συγγραφικά κόλπα…» Ιλειάνα Δημάδη, «ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ»
